
Officieel tot ruim 1 jaar geleden , heb ik in een organisatie gewerkt voor 12 jaar. Het was zogezegd een bedrijf voor herintreders, voor mensen met een grote afstand tot de reguliere arbeids- markt. De constructie was dmv de bekende ID banen. Halverwege deze tijd dat ik daar werkte, werden wij reeds getroffen door ingrijpende wijziging van het beleid: de id banen stonden op de tocht, het beleid van Paars werd afgebroken, en dat werkte uit in inkrimping en allerhande belastende omstandigheden, die uiteindelijk geleid hebben tot opheffing van ons bedrijf.De spanningen die dat met zich meebracht, hebben mij wederom in een diepe depressie doen belanden, door de moeizame weg van bezoeken aan arbo instanties en reintegratiecoaches, heeft dit uiteindelijk geleid tot een wsw indicatie, en dat betekent voorlopig wachten.
Met de bezuinigingen van dit kabinet, lijkt het er des te meer uit te zien dat de trend van afbraak schaamteloze proporties heeft gekregen!
Rutte en z,n kabinet moeten van mij weg!, in de hoop dat het anders moet kunnen. Je kunt het de mensen toch niet verkopen dat het beter is dat ze thuis met een uitkering moeten zitten omdat dit beter is voor de staatskas; dat gesubsidieerde arbeid veel te duur is; alsof t om een luxe probleem gaat. Vele mensen die net als ik in deze sectoren gewerkt hebben weten , hoe t voelt als er zo over je gepraat en besloten wordt.
Van bovenstaande kun je ook begrijpen dat partijpolitiek een hopeloos en wankel systeem oplevert,die telkenmale instaat is om vaste grond onder de voeten weg te maaien.