
Al 15 jaar kamp ik met psychische problemen. Hier heb ik niet voor gekozen, ik wil niets liever dan meedraaien in de maatschappij, maar het lukt me niet. Ik heb alle hoop gevestigd op de therapie waarop ik wacht, ik zal hard moeten werken, het is en blijft een strijd, maar ik hoop dat ik er beter uit zal komen. Spijtig dat ik zelf letterlijk de prijs moet betalen voor iets waar ik niks aan kan doen (lees: eigen bijdrage behandeling, verhoogd eigen risico) en dat terwijl ik het met een uitkering al niet breed heb.
De politiek zou eens een dagje in de schoenen moeten staan van iemand zoals ik, dan piepen ze wel anders!